Otwarte drzwi, przez które paraduje zapach-zapach i szum miasta. Remonty, taksówki, odgłosy przechodniów i słońce z nieba. Rzeczywistość tak leniwa, że się aż nie chce wierzyć w jej istnienie... Cięcie nożyczek i pęka mentalna pęowina łącząca mnie z pesymizmem. Pstryk, pstryk i nawet gaz nie chce wybuchnąć z palnika...

Droga toczy się dalej, a czas machając nogami wesoło dojada czekoladowego loda. Tylko z tego wszystkiego siwieją włosy na skroni i rośnie broda. Ręce takie niechętne, zbity palec taki niechciany. Tanie piwa wcale nie smakują tak samo - należałoby o tym pamiętać.

Czy pisanie piórem to klasa czy kicz i snobizm w jednym?